Recruitingfacts.nl

Etaleur in het donker

Zoals sommigen van jullie weten runde ik vroeger een ouderwetse platenzaak. Een winkel waar je nog alles van David Bowie kon krijgen, en die altijd de hele collectie van Queen of the Beatles op voorraad had.

Ik zat eens na te denken over wat je niet allemaal kunt leren als je een winkel runt. Dingen die mensen met een mooie universitaire opleiding nooit zullen leren. Ze hebben hooguit tijdens hun studietijd een tijdje in zo’n winkel gewerkt, maar ze hebben niet álles hoeven doen.

Zelf de ramen zemen, zelf je cd’tjes rechtzetten, zelf koffie zetten, zelf verantwoordelijk zijn voor de omzet. En natuurlijk, zélf etaleren. Dat laatste was eigenlijk de reden waarom ik er op kwam. Ik zit een beetje over Google te struinen en mezelf te verlekkeren over de immense hoeveelheid nr. 1 score’s die wij halen op de meest of minst voor de hand liggende vacaturetitels, delen van vacaturetitels en aanverwanten. En ik kom een vacature tegen (van Netwerkt, en All About People heeft er ook één) van “visual merchandiser”.

Wat zou dat zijn, een visual merchandiser. Ik dacht: dat is vast iemand die een product etaleert, zodat het beter verkoopt. Dat deed ik vroeger ook, dacht ik. De vertegenwoordiger van Polygram of van Sony -Edzo heette hij en hij plugde Acda en de Munnik- kwamen langs met hele stapels posters van hún helden, die ik dan door te vouwen, scheuren, plakken, rollen en ophangen verwerkte tot een “display” in mijn winkel. Ik wilde dat je ze van buiten tegen de achterwand kon zien hangen en door de schoonheid van het “kunstwerk” alleen al de winkel in getrokken zou worden. Ik vond het één van de mooiste aspecten van mijn toenmalige werk. Het liefst zou ik op sommige momenten de klanten de winkel uit sturen, om me te kunnen wijden aan het maken van een nóg mooiere display.

En wat ben ik geworden? Als ik de advertentie zie voor Visual Merchandiser kan ik zomaar even verzinken in een “what-if” gedachte. Wat als ik nou gewoon eens de hele dag de mooiste displays kon maken. Wat als ik mijn huidige bezigheden gewoon zou overlaten aan Bert, en presentaties ging maken in winkels, zodat mensen die ze zagen er bij zouden stilstaan en nieuwsgierig worden over het product dat het etaleerde?

Dat kan natuurlijk niet, want ik moet een boel mensen elke maand hun salaris betalen, heb een een paar honderd klanten die er niet op rekenen dat ik opeens etaleur wil worden, een gezin(netje) om te onderhouden, mijn trots om niet te breken en als ik verder denk nog duizend dingen meer.

Ik was niet op de term “visual merchandiser” gekomen trouwens. Maar mogelijk had ik wel, op een moment van nostalgie (en ik weet dat ik het wel eens heb gedaan vroeger) iets ingetikt in Google als ‘etalages maken’. Gewoon omdat ik nieuwsgierig zou zijn hoe zo iets in zijn werk gaat, en mogelijk om te kijken hoe je aan zo een baan zou kunnen komen. Ik zat tenslotte niet in het wereldje waar ze woorden als “visual merchandiser” gebruikten. Dus ik had nooit geweten hoe ik dat moest zoeken.

Gelijk maar even zoeken…nee! Netwerkt nóch All About People hebben gedacht aan “etalages maken” in hun vacaturetekst, zo blijkt. Als je op die term zoekt, vind je in de top 100 niet een enkele vacature. Toch jammer, wanneer je talent wilt oppikken dat nog niet alle termen weet, maar wel goed is in het maken van etalages. En dat is toch volgens mij echt waar het om gaat in deze functie.

En wat nu als deze recruiters daar wél aan gedacht hadden? Had ik dan niet een advertentie gezien voor een baan in die richting? Stel je voor dat ik daarop had geklikt, en direct de baan van mijn dromen had gezien. Een korte, heldere beschrijving én de motivatie om gewoon eens mijn cv op te sturen, zodat de recruiter voor mij kon beoordelen of het zin had serieus over zo’n sollicitatie na te denken.

Dan had deze recruiter misschien wel iemand uit de markt gehaald, die helemaal niet op zoek was naar een baan als etaleur. Maar wel iemand die het verschrikkelijk goed zou kunnen én er ervaring mee heeft. Da’s in een krappe arbeidsmarkt vaak al genoeg om een mooie plaatsing te doen. En iemands leven te veranderen.

Zeg nou zelf, als je tóch bezig moet zijn met geld verdienen, kun je dan niet net zo goed tegelijkertijd proberen om mensen écht te helpen hun leven in eigen hand te nemen? Wees gerust, ik zal het (voorlopig:) niet doen voor een baan als etaleur. Maar misschien ligt op de weg naar meer plaatsingen en meer klanttevredenheid wel de persoon die nooit gedacht had aan een baan als etaleur, maar het door simpele, doeltreffende internet-communicatie wél is geworden.

Misschien zoeken we wel té hard naar de persoon met de jobtitel die wij nodig hebben létterlijk al in zijn cv. En kun je juist succes behalen door het nét even anders te doen dan een ander. Mensen voorstellen die nét even anders zijn dan een ander. Maar daarom niet minder geschikt.

Op de weg naar een plaatsing zijn alternatieven gewenst. Dát is het vak van de ware recruiter: het vinden van de minder voor de hand liggende kandidaat, die behalve de kerncompentie nog iets échts, iets unieks kan toevoegen aan het bedrijf. Die andere invalshoeken ziet, vanwege een minder consistente achtergrond. Die misschien júist door het gebrek aan de benodigde opleiding de drive bezit om te bewijzen dat hij allesbehalve gemiddeld is.

Als automatiseerder van recruitment processen, wil ik juist graag aandacht vragen voor het persoonlijke. Het menselijke aspect dat we nooit zullen zien als we automatisering gebruiken waar het niét voor bedoeld is. Om de gedachte uit te schakelen, alleen maar voor de omzet te gaan, altijd ja tegen onze opdrachtgevers te zeggen en zodoende onze wereld plat te maken. Dan verliest de recruitment-artiest zijn enige échte meerwaarde: het vermogen het onzichtbare te zien en bloot te leggen, de lef om vertrouwen te hebben in een onlogische sollicitant. De kwaliteit om licht te onsteken in de nacht van eenheidsworst en blauw. In het donker, zo zegt men, zijn tenslotte alle katten grauw.

Stem of voeg toe aan :

3 Responses to “Etaleur in het donker”

1. Tali Says:
   March 27th, 2009 at 10:11 am

   Ik ben etaleur, oftewel visual merchandiser. Hier heb je opleidingen voor. Zonder deze opleidingen wordt je meestal ook niet aangenomen. Zelf heb ik op het Nimeto gezeten. Je hebt ook nog het Cibab en Sint Lucas maar die richten zich minder op visual merchandiser als het Nimeto. Nimeto is al jaren een vak etaleer school. Nu spijt dat je dat niet hebt gedaan? Of kan je je ook genoeg uitleven in je winkel? Groeten Tali

2. Jorrit Blok Says:
   August 17th, 2009 at 9:17 pm

   Hallo Tali,

   Ik heb nu ook best leuk werk hoor. Alleen mijn winkeltje van vroeger mis ik af en toe best.

3. Jorrit Blok Says:
   August 17th, 2009 at 9:18 pm

   Hallo Tali,

   Ik heb nu ook best leuk werk hoor Maar mijn winkeltje van vroeger mis ik af en toe nog best.

Leave a Reply